Moim nałogiem jest moje ciało

uzależniona jestem od niego od dziecka

odkąd jestem i dokąd będę.

Pokorny umysł klęczy przed nim, łasi się do niego jak kot,

liże go jak pies, wymyśla wszystko i o wszystko dba.

Mam swoje ciało, a ono jeszcze bardziej – mnie – ma

nieustannie daje o sobie znać – bólem, głodem, zapachem potu,

, infekcją, chęcią dotykania.

Trzeba mu ciągle dawać, bo niezmożone są jego pokłady brania

i nie udaje się wszystkiego mu zabraniać,

i nie daje się go nieustannie kłamać.

Chciałabym uzależnić ciebie od mojego ciała i

i w twoim znaleźć uzależnienie,

wtedy nie byłabym już sobą i ty też, samego siebie byś nie miał